Θέσπις

Προσωπική δημιουργία, αναθεωρήσεις ιδεών και διαταράξεις ιδεοληψιών

Ο ΑΝΤΕΘΝΙΚΟΣ ρόλος του τραπεζικού συστήματος. Το διαρκές έγκλημα εις βάρος του λαού και του έθνους απο μια δράκα απατεώνων.

Posted by Thespis στο Φεβρουαρίου 17, 2009

ΣΥΜΠΡΑΞΗ  ΠΟΛΙΤΩΝ

SIBRAXI.POLITON@ONTELECOMS.GR

ΔΕΛΤΙΟ   13   – 5.  02.  09

ΕΜΕΙΣ  ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ  ΕΙΜΑΣΤΕ  ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ  ΤΗΣ  ΧΩΡΑΣ  ΜΑΣ  !

ΚΑΝΕΝΑΣ  ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ  ΝΑ  ΑΝΕΒΕΙ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ ΜΑΣ Α Ν   ΕΜΕΙΣ  ΔΕΝ ΣΚΥΨΟΜΕ !

Η ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ  ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟΥ  ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Μέρος Α΄

Πλήθοs Πολιτών που έχουν κυριολεκτικά καταστραφεί από την τοκογλυφική συμπεριφορά  των Τραπεζών,  έχουν ζητήσει από την ΣΥΜΠΡΑΞΗ  ΠΟΛΙΤΩΝ να ερευνήσει και να αναλύσει την  ηθική ποιότητα  και την  οικονομική ορθότητα  τηs Τραπεζικήs  πρακτικήs. Αν και όλοι  νοιώθαμε ότι  «κάτι δεν πάει  καλά » με την ελληνική οικονομία να είναι μόνιμα «ασθενική», ένα τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού μαs να ζεί στο όριο τηs φτώχειαs  και παρά ταύτα  να στηρίζει περίπου 40  Τράπεζεs με  πλούσια, κερδοφορία, ζηλευτή και από μεγάλεs τράπεζεs διεθνούs επιπέδου, ο ειδικόs τηs Σύμπραξηs, κατέγραψε  τεκμηριωμένα την πλήρη  εικόνα, όπου μπορούμε να δούμε ανάγλυφα την συμβολή τουs στην . . . καθίζηση  τηs Εθνικήs  οικονομίαs, των  εξαγωγών μαs και των εισοδημάτων μαs,  σε  σύγκριση με την δική τουs . . . ανεμπόδιστη άνθηση ! ! ! Λόγω του μεγέθουs του, στέλνομε στο σημερινό Δελτίο το πρώτο μέροs και το υπόλοιπο στο επόμενο. Επίσηs έχομε αφαιρέσει πολλούs Πίνακεs, που μόνο ειδικοί εκτιμούν, για αυτό όποιοs τουs θέλει να μαs  τουs ζητήσει.

==================================================

Εισαγωγή

Είναι πάγκοινα γνωστό ότι το Ελληνικό Τραπεζικό σύστημα είναι το ολιγότερο παραγωγικό και ανταγωνιστικό στην Ε.Ε. αλλά και στιs αναπτυγμένεs χώρεs του ΟΟΣΑ.  Παρέχει στουs αποταμιευτέs τα χαμηλότερα επιτόκια καταθέσεων και επιβαρύνει την οικονομία με τα υψηλότερα επιτόκια χορηγήσε­ων και αντίθετα με αυτό που συμβαίνει στιs υπόλοιπεs χώρεs, η διαφορά αυτή αντί να μειώνεται, διευρύνεται . Ενώ σε ολόκληρο τον κόσμο η μείωση των επιτοκίων προβάλλει ωs η μοναδική διέξοδοs για την αντιμετώπιση τηs οικονομικήs ύφεσηs, στην Ελλάδα η αύξηση των επιτοκίων για τη διάσωση ενόs αντιπαραγωγικού Τραπεζικού συστήματοs παρουσιάζεται σαν συνταγή Εθνικήs Σωτηρίαs.

Oι κυβερνήσειs αντί διορθωτικήs παρέμβασηs, κοιτάζουν πώs να τιs ενισχύσουν με ΚΠΣ και πώs να τιs «προστα-τεύσουν» από δικαστικέs αποφάσειs που αρχίζουν να ερευνούν τη νομιμότητα και τα όρια των Τραπεζικών εκτοκι-σμών και ανατοκισμών. Να συγκαλύψουν τη χαμηλή παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα του κλάδου πιστεύ-ονταs ότι σώζοντάs τον και ενισχύοντάs τον, όπωs-όπωs, συμβάλλουν  στην Ανάπτυξη τηs χώραs. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Σε όλουs τουs δείκτεs (απασχόληση, μισθούs, κοινωνική ασφάλιση, παιδεία, επενδύσειs κ.λπ. ) υστε-ρούμε των μέσων Κοινοτικών όρων, το χάσμα τηs υστέρησηs συνεχώs διευρύνεται – πλήν του δείκτη τηs κερδοφο-ρίαs των Τραπεζών. Ατυχώs  η παραγωγικότητα και ανταγωνιστικό­τητα του Τραπεζικού συστήματοs δεν έχει σχέση με την κερδοφορία των Τραπεζών αλλά με τη συμβολή τουs στην οικονομική ανάπτυξη τηs χώραs.

Για την αξιολόγηση του Τραπεζικού συστήματοs μιαs χώραs χρησιμοποιούνται δύο δείκτεs :

Α.  Η διαφορά μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων και επιτοκίων χορηγήσεων που αποκαλύπτει το τμήμα του εθνικού

πλούτου που αφαιρείται από τουs αποταμιευτέs και τουs επιχειρηματίεs, ωs αμοιβή των Τραπεζών για τον

μεσολαβητικό  τουs ρόλο στην αγορά χρήματοs.

Β.  Το κόστοs του χρήματοs για τουs επιχειρηματικούs φορείs του εσωτερικού σε σχέση με το κόστοs

του χρήματοs των ανταγωνιστών τουs  του εξωτερικού.

Η παραγωγικότητα και η ανταγωνιστικότητα του Τραπεζικού συστήματοs με αριθμούs.

Στα Δελτία  τηs Ενωσηs Ελληνικών Τραπεζών  (Δ/1997, Γ/1998, Γ-Δ/1999), οι διαφορέs αναφέρον ται στα ονομαστικά και όχι πραγματικά επιτόκια . Στο τεύχοs Γ/1998, παρουσιάζεται συγκριτικόs πίνακαs διαφορών επιτοκίων (ονομαστικών) χορηγήσεων και καταθέσεων στην Ελλάδα και σε 9 άλλεs ευρωπαϊκέs χώρεs στη δεκαετία 1986-1996. Οι συγκρίσειs δημιουργούν την εντύπωση ότι στην Ελλάδα το κόστοs  τηs  μεσολάβησηs των Τραπεζών  και το κόστοs του χρήματοs στο δανειολήπτη-επιχειρηματία κυμαίνονταν σε «φυσιολογικά» επίπεδα, +/- 2-3 μονάδεs γύρω από αυτά των υπόλοιπων χωρών. Η πραγματικότητα αποκαλύπτεται αν συγκρίνουμε όχι τιs διαφορέs μεταξύ επιτοκίων αλλά τα επιτόκια αυτά καθ΄ εαυτά.  Η διαφορά των 7 εκατοστιαίων μονάδων στη Γερμανία το 1994 αντιπροσώπευε διαφορά μεταξύ επιτοκίων κα­ταθέσεων 2% και χορηγήσεων 9% και η διαφορά των 1,8 μονάδων στη Μ. Βρετανία  ήταν διαφορά μεταξύ επι­το­κίων κα­ταθέσεων 1% και χορηγήσεων 2,8%, ενώ το 8,3 στην Ελλάδα ήταν διαφορά μεταξύ  μέσου σταθμικού επιτο­κίου καταθέσεων  14,2% (όψεωs 6,1%, ταμιευτηρίου 15,1% και προθεσμίαs 15%) και μέσου σταθμικού επιτοκίου (ονομαστικού) χορηγήσεων 27,1%,  το οποίο με τιs επιβαρύνσειs ΕΦΤΕ, οδοιπορικών, εξόδων ελέγχου φακέλου, αμοιβών δικηγόρων, μηχανικών κ.λ.π. έφτανε  στην πράξη το 33%-38%. Έτσι οι δυο δείκτεs έχουν ωs εξήs:

ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟΙ ΔΕΙΚΤΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΡΑΠΕΖΙΚΩΝ ΣΥΣΤΗΜΑΤΩΝ

ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΕΛΛΑΔΑ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ
Α Κόστοs διαμεσολάβησηs Τραπεζικού συστήματοs 7 % 21,3 % 1,8 %
Β Κόστοs χρήματοs στο δανειολήπτη 9 % 35,5 % 2,8 %

Το χάσμα παραγωγικότηταs του Ελληνικού Τραπεζικού συστήματοs διευρύνθηκε, αντί να μειωθεί, μετά την είσοδο τηs χώραs μαs στην Ο.Ν.Ε.

Η ιστορία των «πανωτοκίων»

Οι πιο πάνω διαφορέs αναφέρονται σε δανεισμούs χωρίs ανατοκισμό τόκων σύμφωνα με τα άρθρα 808 (κανόνα) και 296 (εξαίρεση) του Α.Κ. Την πάγια αρχή του ελληνικού δικαίου τηs γενικήs απαγόρευσηs του ανατοκισμού, ανέτρεψε η απόφαση 289/4/27.11.1980 τηs Νομισματικήs Επιτροπήs  (ΝΕ) η οποία επέτρεψε τον εκτοκισμό των καθυστερούμενων τόκων, από την πρώτη ημέρα καθυστέρησηs χωρίs οιονδήποτε χρονικό περιορισμό. Οι Τράπεζεs, με κοινή μεταξύ τουs συμφωνία, αφάρμοσαν την απόφαση αυτή που αφορούσε «καθυστερούμενουs  τόκουs», με διάφορεs μεθοδεύσειs και λογιστικέs πρακτικέs, σε όλεs τιs χορηγήσειs, δάνεια και πιστώσειs,  σε καθυστέρηση και επίσηs  σε κάθε άλλη επιβάρυνση του δανείου όπωs φόροι, προμήθειεs, οδοιπορικά, έξοδα ελέγχου φακέλου, αμοιβέs δικηγόρων, μηχανικών, ταχυδρομικά, οδοιπορικά, κλπ . ενώ είχαν ενσωματώσει παράλληλα αυτή τη γενίκευση στιs τυποποιημένεs και ουσιαστικά αδιαπραγμάτευ­τεs συμβάσειs δανεισμού ώστε να καλύπτουν την υπέρβαση του νόμου επικαλούμε­νεs συμβατικά δικαιώματα. Οι κατά Νόμο επιβλέποντεs, Υπουργείο Εθνικήs Οικονομίαs και Τράπεζα Ελλάδοs αδιαφόρησαν για την προκλητική παρανομία των Τραπεζών.

Στιs  9.6.1986 τα τραπεζικά επιτόκια (συμβατικά και υπερημερίαs) «απελευθερώθηκαν προs τα πάνω». Η  ΝΕ καθόριζε τα κατώτατα όρια, κάτω των οποίων καμία τράπεζα δεν μπορούσε να χορηγήσει δάνεια, ενώ τα ανώτατα όρια ήταν «ελεύθερα διαπραγματεύσιμα» μεταξύ Τραπεζών και δανειο­ληπτών. Ο πιο περίεργοs και πρωτότυποs ανταγωνισμόs «αποσυμπίεσηs των τιμών» !! Από 4.8.1994 τα Τραπεζικά επιτόκια χορηγήσεων απελευθερώθηκαν πλήρωs τόσο προs τα πάνω όσο και προs τα κάτω. Παράλληλα, ενώ στη δεκαετία 1980-1990 τα Τραπεζικά επιτόκια ήταν σχετικά σταθερά, από το 1990 σημειώθηκε μία ραγδαία άνοδοs.

Η συγκυρία του ανατοκισμού και τηs αύξησηs των επιτοκίων είχαν δραματικέs επιπτώσειs στουs δανειολήπτεs και στιs επιχειρήσειs τουs γιατί αύξησαν το κόστοs του χρήματοs από 14%-16% το 1979-80 στο 183,3 % το 1990 για 3μηνο ανατοκισμό μόνο τόκων. Όταν ο ανατοκισμόs περιλαμβά­νει προμήθειεs, φόρουs, έξοδα κλπ, το κόστοs του χρήματοs έφτανε μέχρι και 288,7 % το χρόνο!! (περίπτωση Ξενοδοχείου στη Σάμο από δάνειο ΕΤΒΑ).

Η κύρια δικαιολογία των Τραπεζών ότι τα υψηλά επιτόκια ήταν αναγκαία για να αντιμετωπίσουν τιs συνέπειεs του πληθωρισμού διαψεύδεται από τα στατιστικά στοιχεία που έχει δημοσιεύσει η Τράπεζα τηs Ελλάδοs. Κατά την περίοδο 1990-1997, ο μέσοs ετήσιοs όροs των πιστώσεων των Τραπεζών προs ιδιώτεs και ιδιωτικέs επιχειρήσειs ήταν 7.175,4 δισ. Δρχ. έναντι μέσου ετήσιου όρου ιδιωτικών καταθέσεων (όψεωs, προθεσμίαs και δεσμευμένων σε δραχμέs) 12.680,0 δισ. δραχμών. Έτσι ότι έχαναν από την απαξίωση, εξ αιτίαs του πληθωρισμού, των χορηγήσεών τουs προs ιδιώτεs και επιχειρήσειs, το κέρδιζαν σχεδόν στο διπλάσιο, από την απαξίωση των καταθέσεών τουs. Τι γινόταν όμωs με το υπόλοιπο των καταθέσεων 12.680,0 – 7.175,4= 5.504,6 δισεκ. Δραχμών ; Αυτό ήταν το «μεγάλο όπλο» τουs για την εξασφάλιση τηs κυβερνητικήs ανοχήs, συνενοχήs και υποστήριξηs όχι μόνο στο θέμα των πανωτοκίων αλλά και πολλών άλλων. Αυτή η διαφορά χρησιμοποιήθηκε για τη χρηματοδότηση με ευνοϊκούs όρουs δημοσίων επιχειρήσεων και οργανισμών, την κάλυψη ελλειμμάτων του προϋπολογισμού, τη μετάλλαξη του εξωτερικού δημόσιου χρέουs σε εσωτερικό, το «φούσκωμα» τηs «φούσκαs» του χρηματιστηρίου σε προεκλογικέs περιόδουs, σε «αγαθοεργίεs» όπωs η αποκατάσταση των σεισμόπληκτων στο Μενίδι, και πολλά άλλα τα οποία κατέστησαν το Τραπεζικό σύστημα παράγοντα τηs διαπλοκήs.

Η «ενθυλάκωση» των παραγωγικών επενδύσεων από τιs Τράπεζεs

Αν συσταθεί μία εξεταστική επιτροπή τηs Βουλήs για να ερευνήσει την τύχη των επενδύσεων που επιδοτήθηκαν από τουs εκάστοτε αναπτυξιακούs νόμουs, θα διαπιστώσει ότι οι περισσότερεs αν όχι όλεs οι  επιχειρήσειs που πήραν από Τράπεζεs τη συμπληρωματική δανειοδότηση (15-30% τηs επένδυσηs), όχι μόνο έχασαν τελικά τιs επιχειρήσειs τουs, την ίδια συμμετοχή, τα σπίτια τουs που είχαν υποθηκεύσει για να πάρουν το συμπληρωματικό Τραπεζικό Δάνειο αλλά επί πλέον υβρίζονται ωs αναξιό­πιστοι και «μπαταξήδεs».

Η πιο σκανδαλώδηs ίσωs περίπτωση ήταν η απόφαση 50730/30.8.1990 του Υπουργού Εθνικήs Οικονομίαs με την οποία εκχώρησε στο Διοικητή τηs Α.Τ.Ε. τιs αρμοδιότητέs του σχετικά με την αποδοχή αιτήσεων, έλεγχο, έγκριση, ανάκληση και έκδοση αποφάσεων  επενδυτικών σχεδίων σύμφωνα με τον αναπτυξιακό νόμο 1892/1990. Με την εκχώρηση αυτή η ΑΤΕ είχε διπλή αρμοδιότητα : τηs Εποπτεύουσαs Αρχήs και ταυτόχρονα τηs δανείστριαs Τράπεζαs. Από περιπτώσειs που έχουν φτάσει ενώπιον τηs Δικαιοσύνηs προέκυψαν αποδείξειs ότι η  ΑΤΕ χρησιμοποίησε την πρώτη αρμοδιότητα για να μεγιστοποιήσει, κατά την επιεικέστερη έκφραση, τα ίδια οφέλη από τη δεύτερη αρμοδιότητα, που σε μερικέs περιπτώσειs άγγιζε τα όρια τηs καταδολίευσηs του πιστούχου.

Οι επιδοτήσειs αυτέs καλύπτονταν σε μεγάλο ποσοστό από Κοινοτικούs πόρουs που είχαν δοθεί για συγκεκριμένο σκοπό παραγωγικών επενδύσεων και δεν ήταν δυνατόν να διοχετευ­θούν με πράξειs  και παραλείψειs των Αρχών σε παράνομεs επιδοτήσειs και πλουτισμό τραπεζών. Οι θιγέντεs έχουν το δικαίωμα να καταφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και είναι βέβαιο ότι θα δικαιωθούν και η χώρα μαs να καταβάλλει βαρύτατα πρόστιμα για παράβαση τηs κοινοτικήs νομοθεσίαs.   Οι τραγικέs καταστάσειs που έφερε ο ανατοκισμόs οδηγήθηκαν στιs αίθουσεs των δικαστηρίων όπου με σειρά αποφάσεων δικαστηρίων όλων των βαθμών, οι περισσό­τερεs ρήτρεs των συμβάσεων δανεισμού και πολλέs πρακτικέs των Τραπεζών έχουν κριθεί παράνομεs και καταχρηστικέs.

Αναφέρονται ενδεικτικά 3 αποφάσειs-«κλειδιά» του Αρείου Πάγου.

Α) Απόφαση 8/1998. Οι Τράπεζεs δεν μπορούν μονομερώs να χρεώνουν τόκουs ανατοκισμού, χωρίs συμφωνία των συμβαλλομένων, πάντοτε μέσα στουs περιορισμούs του άρθρου 296 του Α.Κ.

Β)  Απόφαση 1119/2002 Ο ανατοκισμόs  δεν μπορεί να έχει αναδρομική ισχύ και  ο κατά παράβαση των άρθρων 296 του Α.Κ., 111 και τηs αποφάσεωs 289/80 τηs Ν.Ε. συμφωνούμενοs ανατοκισμόs έχει τιs αυτέs συνέπειεs όπωs και ο υπέρ το ανώτατο θεμιτό όριο συμφωνούμενοs τόκοs, άρα η συμφωνία είναι άκυρη, ή, αν ο ανατοκισμόs επιτρέπεται μέχρι ορισμένου χρόνου ή ποσού, είναι άκυρη κατά το υπερβάλλον . Η αναφορά στην απόφαση 289/80 τηs Ν.Ε. υπενθυμίζει ότι αφορά ανατοκισμό τόκων κεφαλαίου εν καθυστερήσει και ωs εκ τούτου θεωρεί παράνομεs και άκυρεs τιs αυτόματεs κεφαλαιοποιήσειs και ανατοκισμούs που όπωs προαναφέρθηκε  έχουν καθιερώσει καθ΄ υπέρβαση του νόμου οι Τράπεζεs.

Γ)  Απόφαση 1219/2001 «…Τα τραπεζικά επιτόκια είναι σήμερα ελευθέρωs διαπραγματεύσιμα και το ισχύον γι΄αυτά καθεστώs δεν συνοδεύεται από τη θέσπιση ανωτάτων ορίων. Η επέμβαση του νομοθέτη περιορίζεται στη ρύθμιση των εξωτραπεζικών μόνο επιτοκίων Ο κοινωνικόs και οικονομικόs σκοπόs του δικαιώματοs στην ελεύθερη διαμόρφωση των τραπεζικών επιτοκίων είναι η συμπίεσή τουs κάτω από τα όρια των εξωτραπεζικών. Έτσι συμφωνία για επιτόκια υπερβαίνοντα τα ανώτατα αυτά όρια να απαγορεύεται από το νόμο (ΑΚ 281).

Η σκοτεινή πλευρά των πανωτοκίων

Έχουν γίνει αναφορέs στον ελληνικό  τύπο για περιπτώσειs «κυκλωμάτων», «μέσα και έξω από τιs Τράπεζεs» που «λυμαίνονται» τουs πλειστηριασμούs οφειλετών Τραπεζών. Με τον τίτλο «Τα «κοράκια» τηs οδού Αρμοδίου», το ΒΗΜΑ τηs Κυριακήs 28 Ιανουαρίου 2007 επαναφέρει το θέμα και αποκαλύπτει «τα οργανωμένα κυκλώματα των πλειστηριασμών» με τα οποία «συνερ­γά­ζονται» στελέχη των Τραπεζών, ενώ η Τράπεζα τηs Ελλάδοs «σφυρίζει αδιάφορα». Για τουs «παροικούντεs στην Ιερουσαλήμ» η «ενδοτραπεζική εκμετάλλευση» των θυμάτων των πανωτοκίων είναι γνωστή και αναπτύσσεται σε τρία κυρίωs επίπεδα.:

Το πρώτο επίπεδο  είναι ενδο-υπηρεσιακό και αποτελείται από τη Διοίκηση, το Τμήμα Χορηγή­σε­­ων και το Τμήμα Εμπλοκών και Καθυστερήσεων. Τα στελέχη τουs  «φροντίζουν» να εξασφαλίσουν εν γνώσει τουs παράνομα οφέλη (δόλοs) για την Τράπεζα,  τον εαυτόν τουs και τουs προϊσταμένουs τουs (φακε­λά­­κια, δωράκια, μίζεs, λαδώματα) για αναστολέs και αναβολέs πλειστηρια­σμών, «ρυθμίσειs οφειλών» κλπ.

Στο δεύτερο επίπεδο είναι πάλι στελέχη των ίδιων υπηρεσιών των Τραπεζών που δεν αρκούνται σε «μικροδωράκια» και «επιδόματα παραγωγικότηταs» αλλά έχουν στόχο «να φάνε το σπίτι του οφειλέτη  για ένα κομμάτι ψωμί»,  και

Στο τρίτο επίπεδο είναι,  κατά τα καταγγελλόμενα στη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, στελέχη των Τραπεζών σε μόνιμη και διαρκή «συνεργασία» με «κοράκια» των πλειστηριασμών.

Το νομοθετικό πλαίσιο για την εξάλειψη αυτών των φαινομένων υπάρχει, Π.Κ. 404 § 3,4, 187 περί οργανωμένου εγκλήματοs. Αν τα φαινόμενα αυτά παραμένουν ενδημικά δεν οφείλεται στη έλλειψη νομοθετικήs πρόβλεψηs αλλά στην αδιαφορία και αδράνεια των εποπτικών αρχών για την εφαρμογή του Νόμου.

Η Τράπεζα τηs Ελλάδοs αποποιείται τον ελεγκτικό ρόλο τηs και συγκαλύπτει την τραπεζική παρανομία

‘Όλεs οι παράνομεs και καταχρηστικέs πράξειs των Τραπεζών που προαναφέρθηκαν καθώs και η προκλητική περιφρόνηση του Νόμου και των δικαστικών αποφάσεων δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν και να καθιερωθούν αν οι ελεγκτικέs Αρχέs (Υπουργείο Εθνικήs Οικονομίαs σαν πολιτική Αρχή και η Τράπεζα τηs Ελλάδοs, θεσμικό  όργανο και ανεξάρτητη Αρχή ελέγχου του Τραπεζικού συστήματοs) ασκούσαν σωστά τα εποπτικά καθήκοντα τουs. Για ποιο σκοπό η Τράπεζα τηs Ελλάδοs διαθέτει μια πολυπληθή Γενική Διεύθυνση Ελέγχου Τραπεζών ;

Αποκαλυπτικέs είναι οι ενέργειεs  του Διοικητή τηs Τράπεζαs τηs Ελλάδοs. Αντί να ελέγξει, σαν Εποπτεύουσα Αρχή, τη συμμόρφωση των Τραπεζών προs το Νόμο και τιs αποφάσειs των Δικαστηρίων, συγκάλεσε, ύστερα από αίτηση τηs Ένωσηs Ελληνικών Τραπεζών (βλ. ΔΕΛΤΙΟ ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, τεύχοs Γ/2002) το Νομικό Συμβούλιο τηs Τράπεζαs, συμβουλευτικό και μη νομοθετημένο όργανο, το οποίο γνωμοδότησε  ότι

«…τα ανώτατα όρια που ισχύουν για τα εξωτραπεζικά επιτόκια δεν είναι δυνατόν να ισχύσουν αναλογικώs και επί των τραπεζικών επιτοκίων στιs περιπτώσειs που η Τράπεζα τηs Ελλάδοs δεν καθορίζει ανώτατο ύψοs των τελευταίων, δεδομένου ότι η παράλειψη αυτή τηs Τράπεζαs δεν δημιουργεί κενό αλλά συνιστά νόμιμη διαχείριση  τηs   ανατεθει­μέ­νηs  σ΄αυτή αρμοδιότητοs .»

Αυτό το σκεπτικό θα πρέπει να διδάσκεται στιs Νομικέs Σχολέs σαν κλασσική περίπτωση μετάλλαξηs τηs παράλειψηs καθήκοντοs σε. . .  άσκηση αρμοδιότητοs.

Στιs αρμοδιότητεs τηs Τράπεζαs τηs Ελλάδοs είναι και η εποπτεία τηs σύννομηs δραστηριότηταs τηs Ένωσηs Ελληνικών Τραπεζών. Το 2002, που η Τράπεζα τηs Ελλάδοs  σαν εποπτεύουσα αρχή   ενεργούσε περίπου σαν «Γραμματεία»  τηs Ένωσηs Ελληνικών Τραπεζών,  στη  Γερμανία, η Υπηρεσία Προστασίαs Ανταγωνισμού (Kartellamt)  εξέταζε αν  η δήλωση τηs Ένωσηs Ιδιωτικών Τραπεζών Γερμανίαs, ότι οι Τράπεζεs που ανήκουν στην Ένωση δεν θα εφαρμόσουν τη σύσταση τηs Κεντρι­κήs Τράπεζαs για μείωση κατά 1% των επιτοκίων χορηγή­σε­ων, αποτελεί «αθέμιτη συμφωνία τιμών» ή «σύσταση για προσυμφωνημένη δράση» προκειμένου να επιβάλει κυρώσειs που φτάνουν μέχρι τη διάλυση τηs Ένωσηs (DER SPIEGEL, 16.12.2002).  Και ενώ στην Ελλάδα η Ένωση Ελληνι-κών Τραπεζών περιφρονεί «συστάσειs» των αρχών και παραβιάζει κατάφορα με «αθέμιτεs συμφωνίεs τιμών» και «συστάσειs για προσυμφωνημένη δράση» νόμουs και δικαστικέs αποφάσειs, όπωs έχει βεβαιωθεί σε σωρεία δικαστικών αποφάσεων, ο Διοικητήs τηs Τράπεζαs τηs Ελλάδοs, έντονα διαποτισμένοs φαίνεται από το πνεύμα τηs «Γραμματείαs», στην εξάμηνη έκθεσή του προs τη Βουλή των Ελλήνων (Μάιοs 2004) συνέδεσε την αναπτυ-ξιακή πορεία τηs Ελληνικήs Οικονομίαs με την προστασία των Τραπεζών από τιs «απειλέs εφαρμογήs του Νόμου και των δικαστικών αποφάσεων στο θέμα των πανωτοκίων». Τι να πρωτοθαυμάσουμε στην τοποθέτηση αυτή του κ. Διοικητή ; Το ότι αγνοεί τα στοιχεία που δημοσιεύει το Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο που εκδίδει η Τράπεζα τηs οποίαs ο ίδιοs προΐσταται ; τιs βαθυστόχαστεs γνώσειs του για τιs σχέσειs μεταξύ ανάπτυξηs και κόστουs δανεισμού; ή το ότι διάλεξε τη Βουλή των Ελλήνων για να κηρύξει τον πόλεμο του Κράτουs τηs Τραπεζικήs διαπλοκήs κατά του Κράτουs  Δικαίου ;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: